Lindu Ing Yogyakarta
Dening
: Rafif Aditya Naufal
Sanes wedal ing desa kula tapate img
daerah Kec. Imogiri, Kab. Bantul, Yogyakarta. Desa kula tertib, ramai lan
tentrem. Ketika wayah bengi sak derengipun lindu, kula lan wong tua kula dolan
teng Malioboro. Saklajengipun, kulan lan wong tua kula wangsul dateng rumah
amargi sampun dalu. Pas kula badhe manthuk teng dalan kena macet amargi wonten
kecelakaan mobil kaleh sepedha montor. Kula lan keluarga tekan omah jam sewelas
bengi.
Sak injenge dinten kula lagi turu
lan bapak kalhean ibu mirsani TV. Banjur jam 06.10 WIB kula ditangikno saking
turu lan kula lamgsumg di gendong bapak
kula. Ing wektu iku kula dereng sadar saking turu kula. Ananging saking jaba
sampun katah tiang kang bengok. Bapak lan ibu kula bingung golek dalan kang
saged seng di lewati.
“Pak .. Ibu.. Medhal..” Lan niku
terjadi berulang ulang. Mungkin wedi
soko kedadeyan karo keluarga kula amargi keluarga kula dernag medhal saking
omah.
Amargi ruang tamu sampun ke tutup
tembok seng ruboh, lan kula tangklet “Bu, niki wonten apa?”
“Wonten lindu nak” Jawabe Ibu
“Bu ayo lewat tembok mburi omah”
Jere Bapak
“Lo.. Opo tembok mburi omahkan
dhuwur” Jawabe Ibu
“Tembok mburi omah ruboh bu, dadi
iseh iso di lewati” Jawab Bapak
Naliko tekan tembok mburi omah, ibu
kula di genjong bapak supaya saged munggah tembok seng ruboh selanjute kula di
henjong bapak lan terakhir Bapak kula munggah tembok supaya ngetukno tembok kuwi bapak kula
menculot
Pas Bapak, Ibu lan kula sampun
mudhun teng jaba omah sampun kathah omah seng ruboh. Langsung Ibu, Bapak lan
kula kaget ndheleng pemandhangan niku.
“Pripun pak keluargane?” warga
tangklet teng Bapak
“Alhamdulillah mboten enten seng
luka” Jawabe bapak
Naliko keluarga kula dereng medhal
saking omah sampun warga kathah seng goleki. Pas keluarga kula sampun teng jaba
langsung warga seneng amargi selamet mboten enten apa – apa. Kula lan keluarga
langsung istirahat, ngombe banyu putih.
Saat niku wonten konco dolan kula.
Namine Aditya biasane kula nyeluk Adit.
“Piye keadaanmu pal?” Takonne Adit
“Alhamdulillah ogak kenopo – kenopo,
la piye keadaanne keluargamu?” Jawab kula
“Alhamdulillah yo podo tapi ibuku
mau kena beling”Jawabe Adit
“Lo kok bisa piye? Parah opo ora?”
Takon kula
“Ogak parah kok, cuma lecet sitik
sikile. La keluargamu piye keadaanne?” takonne Adit
“Alhamdulillah bapak karo ibu ku ogak kenopo – kenopo” jawab
kula
Jam 07.30 WIB warga kathah seng
nyiapke mangan kanggo warga sekitar kantun bahan sakeneke. Warga khatah seng
ngewangi lan ono seng nangani wong seng loro. Pas warga nyiap ake mangan wonten
kabar yen banyu segara wes munggah, langsung wong – wong sekitar panik lan
bingung.
“Bu, Bapak teng pundi ?” Tangklet
kula
“Bapakmu melu ngewangi wong – wong
neng kono.” Jawabe ibu
Nalika jam 08.15 WIB wonten seng
wenehi kabar yen banyu segara wes munggah ing dalan utawi tsunami. Warga teng
daerah kula langsung panik lan nyelametno awake dewe lan keluargane masing –
masing. Bapak, Ibu lan Kula mlayu nyelametno awake, dugi tekan tengah perjalanan
kula dititipake tangga kula.
“Bu, kula titip anak kula” Tangklete
ibu kula
“Nanging bapak lan ibu pripun ?”
Tengklete tanggi kula
“Kula lan Bapak mboten kenopo –
kenopo, seng penting anak kula selamet” Jawab ibu
“Nggeh sampun nek ngenten” jawab
tanggi kula
“Bu kula mboten purun. Kula ndherek
bapak kalehan ibu mawon” Jawab kula
“Mas Nofal ndherek bapak lan ibu
niku, Ibu kalian bapak mboten kenopo – kenopo. Wes mas Nofal gak usah nangis”
jawab Bapak kula
“Tapi pak kula mboten purun ndherek”
Jawab kula
“Mas Nofal ikut inbnu niku nggeh ?”
Jawab Bapak kula
“Hmm.. Nggeh pak” Jawab kula
Akhire kula ndherek tanggi kula lan
numpak kendaraan sepedha motor seng keceptanne seng banter. Kula numpak sepedha
motor niku bonceng kopel 4 amargi kalian keluargane terus ketambahan kula. Kula
tumuju ing panggon seng luweh dhuwur. Tapi kula pas perjalanan kula mikirake
bapak lan ibu. Teng perjalanan sepedha motor seng kula tumpaki wonten masalah
amargi kaboten muatan wonge.
“Pak motore kok gak iso banter ?”
Tangklete bojone
“Bu.. Bu.. La wong muatanne akeh ya
ogak bisa banter” jawab Bapak niku
Nalika tekan panggon seng wes dhuwur
karo panggon seng mau ndek daerah omahku. Teng kono kula sempet mikirake Bapak
lan Ibu kula. Teng mriki kula mangan indhomie kangge ganjel weteng seng wes
lesu.
Jam 09.30 WIB wonten seng ngandhani
yen banyu segera sampun mudhun. Kula langsung marani tanggi kula ngajak mbalik
moro omah.
“Bu
ayo mbalik, kula pengen ketemu Bapak lan Ibu” tangklet kula
“Iyo dek iki aku goleki bapak sek”.
Jawab Ibu niku
“Emang neng ndi bu ?” Tangklet kula
“Yo gak ngerti dek. Ayo ewangi golek
mben cepet muleh” Jawab Ibu niku
“Nggeh bu..” Jawab kula
Akhire kula lan bojone bapak kuwi
nemukake bapak niku.
“Pak Ayo muleh, banyu segara wes
mudun” Ibu niku ngandhani bojone
“Yo to bu, tenan opo gak, mengko
lang hoax” tangkelte bapak
“Iyo pak, mau enek seng wenehi
informasi. Mosok yo arep mbujuk” Jawab
Ibu niku
Akhire kula lan keluarga kula mantuk
moro omah. Tekan dalan ing pinggire wonten kathah mayit. Sakwise tekan
daerah kula sampun kathah wargi seng
nyiapno mangan, ananging bapak lan ibu kula dereng
teko, kula khawatir yen bapak lan ibu kula kenopo – kenopo. Langsung kula
nangis amargi kula sampun bingung.
“Mas awakmu kenopo ?” tangklet ibu
mau
“Bapak lan Ibu kok dereng teko.”
Jawab kula
“Ogak usah nangis. Do’a no selamet
lang teko rene, pogak usah mikir seng aneh – aneh” Jawab ibu niku
Wonten 15 menit Bapak lan Ibu kula
teko lan kula langsung mlayu marani ibu lan bapak kula. Pas kuwi kula langsung
meluk ibu lan bapak kula
“Bu pripun keadaanne kaliyan?”
tangklet kula
“Alhamdulillah bapak lan ibu lan ibu
mu ora enek opo – opo” Jawab ibu kula
Dina sampun bengi, pas bengine kuto Yogyakarta seng bar kenek musibah,
bengine ono udan mudhun. Ing wektu iku kota Yogyakarta peteng mboten enten
penerenangan. Wong – wong teng mriku sampun di siapne tenda pengungsian saking
pemerintahan kangge wong seng omahe rusak. Sak wis e udan mendek kathah wong
seng metu omong – omongan kaleh warga liyane lan kathah cah cilik seng dolanan.
Panggon ibadah kathah wong seng dungo njaluk keselametan lan di paringi
kemudahan, kekuatan. Warga seng teko adoh utawi warga merantau roto – roto
balik ing daerah e masing – masing, sehingga dalanan ing kota Yogyakarta mboten
rame utawi padet koyok biasane.
Satunggal wulan salajengipun kota
Yogyakarta saget bangkit saking kedadeyan bencana lindu. Lindu niku kedadeyanne
tanggal 27 Mei 2006 lan kekuatanne lindune 6,3SR. Kota Yogyakarta kathah
bangunan seng ajur amargi lindu seng kekuatanne gede. Suwe – suwe kota
Yogyakarta sampun saget bangkit lan kota Yogyakta bangunanne sampun kathah seng
apik. Sak niki sampun luwih apik karo sak durunge, wargi kota Yogyakarta nggeh
sampun luwih ayem,tentrem,ramah kalihan wong lan luweh apik.
Komentar
Posting Komentar