Nadine Mulya - Harapan kang Nyata

Harapan kang Nyata

Dening : Nadine Mulya Lezani

Ana luh kang ndlewer saka tlapukane nelesi pipi sing mundak suwi mundak deres. Loro kacampur panas ing pipi kiwa sing kumabang pekoro bekas kamplengan lan ati sing ora iso mendek ngarep-arep. Ing pojokan pawon, Eva isih nangis ora percaya karo sing dialami mau, banjur karahayon teka ngampiri dheweke sedilut. Rasane kabeh mau ilang sirna lan nglarakne ati.

“Apa aku kliru yen ninggalno samubarang sing dipekso lan sing ora daksenengi? Apa aku salah yen aku milig dalanku dewe minurut pangarepanku?” grundel Eva ing tangisane.

Eva ngelus pipi kiwane supaya loro amarga kamplengan mau iso ilang sirna. Ananging iso sirna, loro atine ora iso dimarikno. Sedeh, srengen, lan mangkel kacampur dadi siji. Tangisane wes rondok meneng, Eva ngiling-ngiling samubarang sing apik lan seneng, supaya iso ngibur dirine nglalikno loro atine.

Mlebu SMA favorit ing kutha Batu karo usahane sing sregep sinau, Eva kasil intuk peringkat katelu saking kabeh peserta sing jumlahe ameh teko 300 wong. Bungah yo mesti, impiane kabeh murid SMP ing kota iku. Banjur ngliwati kagiyatan MPLS utawa Masa Pengenalan Lingkungan Sekolah sing ngentekna daya, pembagian kelas diumumake. Dina pertama ing SMA, kagiyatane yaiku perkenalan anggota kelas, jadwal pelajaran saking wali kelas,  lan sing dienten-dienteni Eva yaiku ngisi formulir kagiyatan minat bakat siswa. Alasane Eva supaya iso katrima ing SMA kuwi amarga siji-sijine sekolah sing nyediaaken kagiyatan minat bakat sing dipengeni Eva, olah kuliner utawa masak.

Mlebu ing kelas, swasanane bungah, kelase resik lan wes akeh calon kanca anyar ing kono. Dheweke banjur golek papan lungguhan ing pinggir jendela. Eva wes biyasa, karo ndeleng kahanan njaba iso ngurangi bosen nalika kagiatan belajar mengajar.

“Isuk-isuk wes ngelamun, cah lanang ora seneng cah wedok sing ngelamun.” ngandika cah wedok tas abang karo nepuk pundake Eva.

“Aku Eva, sampean?” spontan Eva jawab amarga kaget bar ngelamun.

“Sampean lucu yo. Aku Anne. Salam kenal, cah pelamun. Hahaha.”

“Ya Allah, ngelamun iku iso ningkatno daya kelingan lho,” sanggahe Eva

“Hehehe, iyo iyo ngandel. Aku oleh lungguh ing kene?”, pitakonane Anne karo nunjuk lungguhan ing jejere Eva sing isih kosong.

“Yo mesti oleh lah, aku seneng banget. Rene An.”

Anne banjur lungguh ing jejere Eva. Bocah loro mau langsung omong-omongan lan ora disangka-sangka Anne uga nduweni minat sing podo karo Eva.

Jam pelajaran wes dimulai, luwih benere pengenalan,wali kelas mlebuni kelas. Perkenalan diwiwiti saka Bu Fatma, wali kelas, ramah tapi teges. Ketok saka cara ngomonge. Dilanjut karo perkenalan para siswa, Eva kaget, amarga ameh kabeh siswa ing kelas kalebu wong sing teka kaluwarga golongan menengah mendhuwur, beda karo dheweke.

Anne banjur ngewenehi semangat gae Eva. Ogak oleh minder lan kudu optimis. Banjur teka wayah sing diwanti-wanti,yaiku pengisian formulir kagiyatan minat bakat siswa. Karo tekad baja, Eva lan Anne milih olah kuliner utawa masak.

Mulih sekolah yaiku sing paling dienteni karo para siswa. Karo sepeda jengki paninggalan ibune, Eva muli ning oma. Dheweke wes ditinggal ibune kaet 2 taun banjur, amarga leukimia. Eva akhire teka ing omahe sing sederhana nanging nyaman. Sepi ora ana sopo-sopo. Bapake uga durung mulih. Sinambi ngenteni, Eva ndeleng acara masak koki idolane. Dheweke uga banjur mraktekno ing pawon. Saengga saben dina, dheweke malah sregep masak. Nalika pas masak, ana Bapake sing lagek mulih mbukak lawang.

“Bapak mantuk”, krungu swarane Bapak Eva sing wis mulih, ngisyaratake kesayahan.

“Mangga bapak. Dhaharipun sampun kula siapaken wonten meja makan. Bapak punika siram rumiyin supaya seger malih.”

“ Yowes nduk, bapak tak adus dhisik.”

            Banjur adus, Bapak Eva lungguh siap-siap gawe dhahar bareng sing dimasakno karo putri semata wayange.

“Kepriye sekolahe nduk? Intuk kanca anyar?”

“Taksih wiwitan, Bapak. Kalawau namung pengenalan, minangka benjeng sampun dimulai kagiyatanipun.”

“Lha kowe sido milih minat bakat opo nduk?”

“Hmm hmm”

Bapak Eva isi ngenteni jawaban.

“ Kula milih seni musik, Bapak.”

“ Nah pinter nduk, iki lagek putri bapak. Kowe kudu nerusake getih sing ngalir dadi musisi.”

            Eva kapeksa mbijuk. Bapake iku termasuk wong sing otoriter, sing dilakoni kudu cocok karo apa sing dikarepake. Bien bapake iku violinis kondang, keahliane ora kena disepelekno, pertunjukane mesti rame, tiket pertunjukane mesti entek ludes, penghargaan mesti intuk. Dheweke iso wae ngidupi kaluwargane kanthi mewah, nanging dheweke milih urip sederhana, dhuwike dicelengi demi Eva sing dikarepake iso ngikuti jejake. Banjur garwane kapundut, bapak Eva milih nyambut gawe ing perusahaan swasta, saengga piye ra piye kudu ninggalake karire dadi violinis.

            Alasan Eva perhatian karo Bapake amarga dheweke ngarep supaya Bapake iku luluh lan njarno Eva milih dalan uripe dhewe. Usahane Eva sia-sia, Eva dilebokno kursus violin ing nggone pakde Danu, kancane Bapak Eva. Eva akhire iso main violin tapi dheweke ora niat lan minat.

            Dina pertama ing olah kuliner, Eva lan Anne teka milih panggon lungguh jejeran. Cah loro mau kaget amarga akeh banget anggotane, ora cuma murid wadon nanging uga murid lanang bereng.

            Perhatiane Eva tumuju ing wong wadon gae kursi roda ing jejer tengene, dipisahno karo wong 3 liyane. Pertemuan pertama yaiku masak menu sekarep sing dipengeni peserta. Eva sing wes duwe pikiran arep masak apa, langsung obah cepet. Ing tengah pertempuran nglawan wektu, Eva sing isih penasaran ngalihno pandangane ing murid wadon sing gawe kursi roda mau. Dheweke kangelan arep njupuk spatula ing rak dhuwur. Eva marani wong wadon mau, lan nitipake masakane ing Anne, Anne sing ora ngerti klenga klengo arep diarepake.

“Ana sing bisa dakiwangi?”

“Eh sepurane ngrepoti, aku arep njupuk spatula ing dhuwur. Tapi ...”

“Iki spatulane, yen perlu bantuan ngomong ae. Ojo sungkan.”

“Suwun banget yo. Jenengku Fitri, sampean? Salam kenal nggeh”

“Aku Eva, salam kenal Fitri.”

            Eva banjur mlayu ing panggone maneh lan nerusna masakane mau. Fitri ing balik ora kasempurnaane, mahir banget masak. Masakane kabeh wes dadi. Lan asile? Memuaskan sanget.

            Dina-dina wis kaliwati, ilmune Eva saya suwi saya akeh. Dheweke katunjuk gawe makili sekolah ing lomba masak SMA tingkat provinsi. Eva asline pengen banget, nanging bapake ora bakal ngizini dheweke melu sing ora dikarepake bapake Eva.

            Akhire karo pemikiran sing mantep, Eva melu lomba iku lan latihan gae persiapan lomba. Pas dina lomba, minggu awan Eva siap-siap budal tumuju lokasi lomba masak.

“Sampean arep menyang ndi, Nduk? Dina minggu iki lak yo ora ana jadwal kursus?”

“Errrr, menawi sakniki latihan khusus kalihan Pakde Danu, pak.” Mbujuk Eva

“Oalah ngunu to Nduk. Semoga cepet iso lan bisa kaya Bapak.”

            Teka ing lokasi, lawane kabeh ora bisa dianggep enteng. Anne lan Fitri uga ana ing kono, ngewenehi semangat gae Eva.

“Sakjane Bapak ana ing kene lan ngomong semuga aku iso menang lomba karo masakan sing iso gawe juri tersanjung.” Bathin Eva

            Kabeh peserta siap ing panggone masing-masing, uga nyiapno alat karo bahan. Lombane iki njupuk tema 3 masakan nusantara lan mancanegara kalihan makanan dessert. Kabeh peserta padha fokus. Tiba ing wayahe penilaian, para peserta ngehidangno 3 masakan mau ing juri. Saiki wayahe Eva ngehidango ing juri. Masakan ke 1 ana Bubur manado lan sambal roa, piring ke 2 ana Mahsy saka Mesir lan martabak sagu gae dessert. Juri ngicipi masakane Eva, ekspresine uga datar lan pesimis kayata pas peserta liyane.

            Pas wayahe pengumuman, kabeh pada deg-degan. Juara katelu lan keloro wis diumumake. Eva wis ora ngarep, nanging Anne lan Fitri optimis yakin menang juara 1.

“Inggih kula umumake juara 1 lomba masak taun iki. Juara 1 ne yaiku .... jeng jeng”

“EVA DAMARANI”

            Eva kaget, ora iso percoyo karo sing diomongake. Eva bungah banget, dheweke bintang ing acara iku. Anne lan Fitri uga melu seneng. Saiki Eva iso mbuktikno ing Bapake, yen Eva duweni dalan dewe sing gemilang. Sinambi gawa hadiah lan piala, Eva langsung mulih ing omah. Bapake kudu weruh iki.

            Teka ing omah, Eva langsung nemoni bapake karo karahayon sing ora bisa diucapne gawe kata-kata. Bapake weruh iki supaya nyetujuni apa sing dikarepake putrine.

“ Bapak, Eva menang lomba masak, masakane Eva dados ingkang terbaik.”

“ Berarti Danu bener, kowe mbijuki arep latihan violin lan melu lomba masak. Ing getihmu kuwi ngalir getih musisi. Ora koki, kuwe ki calon musisi, Nduk!!”

“Ta-tapi pak, Eva luwih seneng dados koki tinimbang musisi. Eva kepengen mlampah wonten dalan ingkang kula karepaken.”

“Ora ana tapi tapi, kowe ki musisi hebat ing masa ngarep. EVA OJO MBANTAH BAPAK!!”

            Eva sing krungu iku banjur mlayu ing kamar lan nangis. Anak ndi sing ora sedeh lan nelangsa yen wong tuwa sing mestine dukung bakate anak malah ngarahno kanthi meksa apa sing dikarepake tanpa mangerteni minat lan bakat anak sebenere.

“ Tapi aku ora oleh nyerah. Aku kudu berusaha ngeyakino Bapak.” Tekade Eva

            Awan sing panas banget, Eva kaget mangerteni Bapake wes mulih makarya.

“ Loh... bapak kok sampun rawuh?”

“ Mantuk tapi sedilut. Sampean ogak lali to yen saiki jadwale kursus latihan karo Pakde Danu? Mulai dina iki, Bapak bakalan langsung ngeterna sampean ing panggone Pakde Danu. Ora ana bantahan.”

            Lomba masak tingkat provinsi bakal dimulai maneh, Eva katunjuk maneh gawe makili sekolah. Nanging dheweke wedi yen bapake bakalan ngadohno Eva teko masak maneh. Tapi iki kesempatan keloro gawe ngeyakino bapake.

Bapak Eva lan Pakde Danu omong omongan.

“Hmmm ngene dek. Eva kan wis latihan rutin 2 ulan ing kursusku, tapi...”

“Tapi kenopo mas?”

“Eva ki asline lumayan jago dek. Tapi pas latihan mesti ketok under pressure, permainane violion lan wajahe nunjukna hal kuwi.”

            Bapak Eva banjur ngiling-ngiling nalika Eva ngedohno hasil kemenangane ing lomba masak wingi sing berakhir tangisan.

            Bengi iku, Eva wes turu. Bapake mlebu ing kamar putri semata wayange. Piala juara 1 lomba masak terpampang ing rak buku. Bapak Eva ngelus rambut lembut lan wangi anake.

“ Apa sampean kepengen banget dadi juru masak, anakku sayang?”

            Sesok isuk dina keberangkatan Eva lomba masak tingkat provinsi

“ Bapak benjing kula badhe dados suporter salah wijine rencang kula ingkang dherek lomba musik.”

“ Bapak kira sampean sing melu lomba, Nduk. Masakannmu enak Nduk, bapak seneng.”

            Teka dina wayahe lomba masak tingkat provinsi, Eva nyiapno tas sing isine peralatan masak lan violin. Kamuflase supaya bapake ora curiga. Pas arep pamitan, bapake banjur ngomong,

“Kowe pengen dadi koki, nduk?”

            Eva karo ragu mantuk mantuk, wedi yen bapake srengen maneh.

“ Lakokno apa sing mbo arepake. Sepurana Bapak yen terlalu meksa. Janji we kudu gawe bapak bangga karo kowe.”

“ Inggih bapak, Eva janji bakalan damel Bapak bangga kalih mimpi kula. Matur suwun sanget.”

TAMAT