Balbalan Ngalahno Logika
Dening : Dzaki Anwar Karim
Aku Ambon saiki pelajar SMA ing Bojonegoro.
Lair ing kuta Lamongan. Aku awit cilik seneng balbalan. Isuk, awan, bengi, ora
ana alasan ora balbalan. Ora eruh wayah, istilah sing cocok gawe aku lan kanca
kanca sepantaranku. Yen durung adzan maghrib yo urung bubar balbalane.
“ Yamene isek muleh, mesti teko
balbalan. Ora eruh wayah, ndang adus kunu!! ” meh sabendino ibukku nyeneni aku
perkoro balbalan ora eruh wayah. Tapi yo isek tak baleni neh. Piye meneh nek
wes hobi, masio salah tetep ora gelem salah. Menurutku hobi kui yen dilakoni
iso nggarai ati bungah, yen ora ngunu berarti ora hobi. Balbalan kui uga wes
dadi harga dirine desoku, yen kalah yo iso nganti tawuran.
“ Ayo melu ayah! “ ayah ngomong karo aku
“ Kesah pundi yah?? “ jawabku
“ Delok balbalan “
Ora usah mikir meneh, aku gelem
dijak ayah delok balbalan masio aku urung eruh sopo sing maen. Ning jero
stadion rame banget, padahal jare ayahku perandingane isek kurang 2 jam meneh.
Wajar sih, pertandingane ono embel embele derby jatiim. Persela vs Persebaya,
kick off jam 15.00 WIB. Nanging stadion wes meh kebak. Jaman iku tiket isek
15ewu. Aku menikmati suasanae ing jero stadion.
Ewunan wong nyanyi lan joget kompak,
yelyel gawe nyemangati Persela. Jaman iku suporter Lamongan lan Suroboyo isek
ora akur.
“ Alasan keamanan, Bonek suporter Persebaya
ora oleh teko ning Lamongan. “ jare
Kapolda Jatim pas ditakoki karo wartawan. Tetep ae suporter isek nyanyi rasis,
ngolok olok Bonek lan Persebaya, ora ero manfaate opo. Malah dadino suasanae
tambah keruh. Sampe wong lamongan sing adol panganan utawa liyane ing Suroboyo
tutup, amarga wedi di serang dadi pelampiasan wong Suroboyo utawa Bonek.
Kawit teka iku, aku kerasa yen aku mulai
ketagihan delok balbalan langsung ning stadion. Sampe jadwale persela tak
print, tak templekno nek gedeg kamar ben ora lali. Ben iso gawe rencana lan
nyelengi. Tapi aku ora wani budal ijen, mesti njaluk kancani ayahku. Tapi ayahk
ora iso sabendina ning omah, kerjo preine ora mesti.
“ samean muleh kapan yah? Sok minggu Persela
maen. “ omongku karo ayah angger telponan. Saking kepingine, mboh alasane opo.
Aku ngeroso seru, iso melu nyanyi nyanyi. Ning omeh ya iso nyanyi nyanyi, tapi
yo aneh nek dirungokno tonggo. Wes mboh ping piro ae aku delok langsung ing
stadion, ora keitung.
“ Buk aku delok Persela nggh? “ aku njaluk
ijin marang ibu.
“ Karo sopo nak?, udan udan ngene kok. “
jawabe ibuk
“ ijen buk. “ jawabku.
“ Meneh ae lho karo ayahmu” balese ibukku.
“ buk,.buk..pisan iki ae lho..” jawabku karo
melas
“ Eee mboh.. mbohh karepmu “ jawab ibuk gak
jelas antara ngijino karo ora. Tapi tak anggep aku wis ijin ibuk, dadi aku
tetep budal. Udan tetep tak terabas. Iku pertandingan pertama sing aku budal
dewe , jarak omah ning stadion 13KM. Nekad gowo sepeda motor dewe, padahan
sakurunge gurung tau. Iku laga pertama liga pas jenenge QNB LEAGUE musuh
Persegres, Persela takluk 1-2 nok kandang.
Tak amati, suwe tambah suwe semangate tribun
wetan ora kaya biyen meneh. Sing biasane nyanyi sampe mari, tapi saiki mung
sekitar 25 menit sakwise lungguh wis kaya delok nggarep tv. Semangate kendor,
luweh seneng foto foto terus upload medsos. Tapi iku yo piihan, wong wong melbu
bayar, yo sakkarepe. Tapi aku dewe kurang seneng yen ngunu carane, ora kaya
biyen meneh. Ning sisi liyo, tribun lor ana kumpulan suporter sing pakaiane
ireng ireng. Ngadeg nyanyi 90 menit iku ciri khase. Curva Boys iku jenege,
jarene lair kerono kekecewaan.
“ iku ireng-ireng ndek tribun lor opo jenege?,
kok sangar” sering kerungu wong ngomng ngunu ndek tribun wetan. Ning ati aku
pingin gabung kunu. Aku wes ora sreg
meneh, ora cocok karo atiku, tapi
sungkan lan ora ngerti kepriye carane. Sampe akhire aku oleh kontak anggota
Curva Boys distrik TI. Tak hubungi, respone apik. Dadi tambah yakin pingin gabung,
terus ketemu ngopi bareng.
Siji taun luweh aku gabung TI. Wayah iku
preian akhir semester lan idul fitri, Persela maen ning Malang. Tak pikir kok
pas preinan, akhire aku lan adikku daftar budal bareng rombongan CB.
“ Iki away wajib, kabeh anggota usahno budal “
jare koordinator away.
“ Informasi teko pusat siapno sing perlu
disiapno kayata mercon sing iso gawe bubarno masa, yen kene di kroyok. Lan
paling penting mental!!!” tambahe.
“ siap! ” jawab anggota liyane. Aku paham yen
iki ora away gampang, iki tour akeh resiko. Deleng pertemuan terkhir ndek
malang, rombongan CB dikroyok. Ora ono korban, tapi info sing tak peroleh
kendaraan dirusak. Tapi kabeh iku babar pisan ora nyiutno tekadku ngawal
Persela ning Malang. Persela sak pedote nyowo, jare kebanyakan suporter
Persela.
Dinoe teka, jam 7 aku wis teko ning panggon
kumpul pertama. 2 elf teko distrikku. Sakwise kumpul kabeh, terus budal ing
panggon kumpul ke 2 yaiku stadion Surajaya. Total sekitar 25 elf lan 3 bis budal
bareng ing Malang. Sakurunge budal, dikumpulno kabeh gawe breefing.
“ sakdurunge wes takkandani kabeh, iki away
wajib, away khusus arek lanang. Wedok gak oleh melu, tapi tetepae isek enek
sing budal!” omonge salah siji koordinator pusat karo emosi.
“ Kanggo arek wedok, ojo maja, ojo ngantungno
nak arek lanang, mandiri!” tambahe.
“SRIT!” jawabe wong akeh.
“Terus ngko budale konvoi, nek ono kendaraan
sing mok tumpaki diserang omongi supire akakno lampu tanda bahaya!, teko gak
teko sing penting budal bareng!” tambahe maneh. Sekitar jam 10 budal. Arep
melbu tol bunder Gresik kabeh kendaraan mandeg, ono sing nguyoh, tuku ngombe
lan liyane. Perjalanan sampek arep melbu tol Pandaan. Ning perjalanan ono sing
turu, dulinan hp lan ono sing mendem.
“Cok!, ngene iki kapan teko kanjuruhan”
sambate kanca sak elfku, pas kejebak macet. Jarak sing mung sekitar 600 M perlu
sekitar 30 menit kebacut macete. Metu tol tak kiro wes ora ono macet meneh,
tibakno malah nemen. Lawang sampek kota sing mung 17 KM butuh waktu 3 jam. Ning
jero elf pas wayah iki podo sambat. Yo ono sing nerusno mendeme. Iso diibaratno
mlakune wong mlaku luweh cepet katimbang elfe. Ora ono AC mung angin panas
silir silir sing lewat cendelo mobil.
Jam setengah 4, wayahe maen, tapi rombongan
isek perjalanan. Akhire arek arek pasrah. Ra melbu kanjuruhan ora ngurus. Ning
mobil podo streamingan kabeh, termasuk aku. Ora keroso kok wis teko parkiran
Kanjuruhan. Arek arek podo mete teko elf, njukuk tiket lan langsung melbu
stadion. Menit 80 aku lagek melbu utawa pertandingan kurang 10 menit. Lagek
melbu lha kok ono salah siji anggota rombongan sing dikeroyok. Ora ngerti
masalahe opo. Deweke diantemi disaduki. Kur iso trimo pasrah. Selamet keamanan
cepet teko. Iso dipisah, tapi tetep ae isek ora terimo. Pertandingan wes mari,
bales balesan yel yel, kayata ora ana opo opo.
Sampek ono wong telu, ora ero sopo, teko endi,
lan maksute opo. Deweke nantang, ngelek ngelekno CB, pokok omongane oro ono
sing enak. Mangkel pasti, tapi kudu ditahan. Omahe uwong kudu sopan, deweke
wani ngomong ngunu amarga ndek omahe dewe. Kayata duwe nyawa pitu.
“Eh Dzak, nandi ae?, tak goleki kaet mau.”
Takoke konco sakmobil.
“Muter mas, goleki rombongan.” Jawabku
“Wes, ndang ayo metu.” Deweke ngajak metu
stadion.
“Ayo mas.” Jawabku
Wes metu, tapi urung iso langsung muleh.
Keadaan durung kondusif. Rombongan kayata diawasi, kaya pengen dicegat. Akeh
wong sing kaya siap siap ngehajar rombonganku. Muleh lewat kota, resiko
dikeroyok. Ditawani pihak keamanan, dikawal tapi muleh lewat Blitar. Ora gelem
jukuk resiko, gelem gak gelem tawarane diterimo. Akhire rombongan muleh lewat
Blitar sing jarake sekitar 2 kaline lewat tol. Berangkat muleh jam 19.00 lan
tekan omah jam 03.00.
Preian isek ono 3 minggu. Kayata ora ono
kapok.e aku budal maneh. Tapi ning Sidoarjo, delok Timnas Indonesia U-19 maen
ing turnamen AFF U-19. Aku budal bareng loro kancaku. Intine lakoni opoae sing
nggarai kowe seneng, yen ora seneng tinggalen. Amargi cinta kui ora mung tentang
prestasi, ora melulu soal materi. Cinta kui perkara ati. Dadi wong Lamongan,
atiku tertaut kepada Persela sing dadi representasi panggonku dilairno, tumbuh,
lan duweni identitas.
Ea
BalasHapus